روايت است « 1 » . چهل و يك روايت آن « 1 » از طريق عامّه است و منتهى مىشود به امّ - سلمه و عائشه و ابو سعيد خدرى و سعد بن وقّاص و واثلة بن أسقع و أبى الحمراء و ثوبان غلام حضرت رسول اكرم و عبد اللّه بن جعفر و علىّ بن ابي طالب عليه السّلام و حضرت امام حسن عليه السّلام . و آنها را بزرگان از محدّثين و اكابر از علماء و مفسّرين خود با سلسله سندهاى صحيح و موثّق تخريج كرده و در كتب خود آورده‌اند ، از جمله « صحيح مسلم » و « صحيح ترمذى » و « صحيح بخارى » و « مسند احمد حنبل » و « مسند طيالسى » و « سنن بيهقى » و « مستدرك حاكم » و تفسير « الدّرّ المنثور » سيوطى و « تفسير طبرى » و « تفسير ابن كثير » و « مجمع الزوائد » هيثمى و « الصواعق المحرقة » ابن حجر و « ذخاير العقبى » محبّ الدين طبرى و « مشكل الآثار » طحاوى و « تهذيب التهذيب » و « الرّياض النّضرة » و « فرائد السّمطين » حموينى و « اسد الغابة » ابن اثير و « كنز العمّال » ملّا على متّقى و « خصائص » نسائى و « مقتل » خوارزمى و « مناقب » خوارزمى و « نظم درر - السّمطين » زرندى و « ينابيع المودّة » قندوزى و « فصول المهمّة » ابن صبّاغ مالكى و « كفاية الطالب » گنجى شافعى و « مناقب » ابن المغازلى و « شواهد التّنزيل » حاكم حسكانى و « مطالب السّئول » محمّد بن طلحه و « تذكرة خواصّ الامّة » سبط ابن جوزى « و الشّرف المؤبّد » يوسف بن اسماعيل نبهانى و « رشفة الصّادى » ابى بكر بن شهاب الدين علوى و « اسباب النزول » واحدى و « تفسير الثّعلبى » . و سى و چهار روايت آن « 3 » از طريق خاصّه است و منتهى مىشود به حضرت امير المؤمنين و امام حسن و حضرت باقر و حضرت صادق و حضرت رضا عليهم السّلام و امّ سلمة و ابو ذر و ابى ليلى و أبو الأسود الدّؤلى و عمرو بن ميمون الاودى و سعد بن ابى وقّاص و بزرگان اصحاب حديث مانند كلينى و صدوق در « امالى » و شيخ طوسى در « امالى » و « تفسير علىّ بن ابراهيم » و « تفسير برهان » و « تفسير مجمع البيان » و « تفسير ابو الفتوح » و « تفسير بيان السّعادة » و « تفسير منهج الصادقين » و « تفسير الميزان » علّامهء طباطبائى مدّ ظلّه و « تفسير صافى » و مجلسى در « بحار » و محدّث قمّى در « سفينة البحار » و بسيارى ديگر از كتب حديث و تفسير و كتب مناقب ذكر كرده‌اند .

--> ( 1 ) « غاية المرام » ص 281 تا ص 300 . ( 3 ) « غاية المرام » ص 292 تا ص 300 .